To straszne, że wychodzisz dziś za mąż! – Lady Georgina Gordon przełknęła łzy i mocno objęła siostrę.
Lady Louisa wygladała na poruszoną.
– Nie smuć się, Georgy. Wiem, że będziesz za mną tęsknić, ale będziemy się często odwiedzać. – Trzy pozostałe siostry oblubienicy szybko odciąg-nęły Georginę i jęły poprawiać welon Louisy.
Georgina była gotowa odgryźć sobie język. Naprawdę nie chciała tego, by ukochana siostra obwiniała się o to, że wychodzi za mąż.
– Nie bądź głupia! Oczywiście, że nie będę za tobą tęsknić.
Lady Louisa wymieniła szybkie spojrzenie z Charlotte, Madeliną i Susan.
– Czemu więc jesteś taka smutna?
– Nie jestem smutna. – Zdecydowanym ruchem otarła oczy. – Jestem wściekła, że nadszedł dzień twojego ślubu.
Piękna panna młoda o tycjanowskich włosach popatrzyła niepewnym wzrokiem.
– Georgino, zdaje się, że powinien to być najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
– Daj jej spokój, Louiso. Wiesz, że z niej złośliwy karaluch. – Charlotte przewróciła oczami. – To naprawdę w złym tonie płakać z zazdrości na ślubie siostry.
– Z zazdrości? – Georgina otworzyła szeroko usta. – Przecież ja płaczę nad sobą. Teraz, kiedy rozszalała księżna Gordon zmusiła nieszczęsnego Charlesa Cornwallisa do uczynienia Louisy lady Brome, zostaję już jedynym przedmiotem jej matczynej troski. Będzie ścigać bez wytchnienia każdego markiza i księcia między dziewiątym a dziewięćdziesiątym rokiem życia, aż upoluje mi jakiegoś cholernego męża.
– Charles żeni się ze mną, bo mnie kocha – oświadczyła Louisa.
Łzy Georginy z miejsca ustąpiły wybuchowi śmiechu.
– Nie ma to absolutnie nic wspólnego z miłością. Nazywasz się Gordon i tylko pozycja się tutaj liczy. Nie zaprzeczysz, że matka zagięła parol na księcia Manchester dla Susan i dziedzica księcia Richmond dla Charlotte i polowała na nich aż do skutku.
– Georgina nie ma dobrze poukładane w głowie – rzekła lekceważąco Charlotte. – To pewnie stąd, że jest najsłabsza w miocie.
– Jeśli ja jestem najsłabszą w miocie, to ty jesteś najstarszą suką – odcięła się Georgina.
– Książęcą suką, jeśli już…
– Tak, książęcą. Wszystko zaczęło się od ciebie. Gdy złapałaś pułkownika Charlesa Lennoksa, hrabiego March i dziedzica księstwa Richmond, nasza matka w swych oczekiwaniach co do reszty z nas nagle wyzbyła się wszelkich granic. Jej żądza tytułów jest wprost nienasycona.
– Nie można temu zaprzeczyć – przyznała Charlotte. – Matką kieruje raczej ambicja niż uczucia. Wszystkie zostałyśmy wychowane w tym jednym celu w życiu, a mianowicie wyjść jak najlepiej za mąż. I przyznam otwarcie, że gdybym nie była córką księcia i księżnej Gordon, hrabia March nie wchodziłby w rachubę.
– Przynajmniej jako małżonek – rzuciła lekko Georgina.
Wszystkie siostry roześmiały się z jej dowcipu. Była ubóstwianym dzieckiem całej rodziny, nad wiek rozwiniętą małą pięknością, rozpieszczaną przez resztę rodzeństwa. Cała gromadka otrzymała nader niekonwencjonalne wychowanie. Siostry czas swój dzieliły między baśniowy zamek Gordonów w szkockich górach, wytworny dom w Edynburgu, wielki, stylowy wiejski dom w Kinrara, nad dziką rzeką Spey, oraz obszerną rezydencję w Pall Mall, gdzie właśnie wszystkie przybyły na letnie weselisko.