Anne ostrożnie szła korytarzem, dokładając wszelkich starań, by uniknąć spotkania z ojcem. Nie widziała go tego ranka i cieszyło ją to. Możliwe, że jego uwagę zaprzątną inne problemy, zapomni o córce i odjedzie. Możliwe, że Rhys przekona go, że powinien poświęcić energię na nauczanie męża swojej pasierbicy zarządzania włościami Fenwyck, zamiast szukać dla Anne małżonka, który już posiadł tę umiejętność. Możliwe, że jakiś przystojny szlachcic wkroczy przez bramy Artane, spojrzy na Anne i wyzna jej dozgonną miłość.

Możliwe, że Anne wyhoduje sobie nową nogę i nabierze dość powabu, żeby zatrzymać takiego mężczyznę.

Westchnęła, przystając przed komnatą Rhysa. Jeśli dopisało jej szczęście, zastanie pana na Artane spragnionego pogawędki. Nie zauważyła pod drzwiami kolejki chętnych do rozmówienia się z nim, była zatem szansa, że jej życzenie się spełni. Chciała z nim przedyskutować kilka kwestii. Niewykluczone, że znał miejsce, gdzie mogłaby się ukryć, dopóki jej rodzic nie zapomni, że ma córkę na sprzedaż.

Nim wszakże podniosła rękę, żeby zapukać, przez drzwi wyraźnie przebiły się gniewne słowa Rhysa.

– Dlaczego? – dopytywał się Rhys. – Dlaczego tak przy tym obstajesz, Geoffreyu?

– Przy czym? – odparował Geoffrey. – Żeby wreszcie znaleźć jej męża?

– A juści – rzekł Rhys. – Jej przyszłość jest tutaj!

– Z kim? – zapytał obcesowo Geoffrey. – Z Robinem?

– Tak, z Robinem…

– Gdzież on się tedy podziewa? – rzucił Geoffrey. – Gdzie był, kiedy ukończyła dwanaście wiosen, wkraczając w wiek pozwalający na zawarcie związku małżeńskiego? Gdzie przepadł na ostatnie siedem lat, kiedy mógł pojąć ją za żonę? Gdzie przebywa dzisiaj?

– Wyjechał…

– A jakże, wyjechał – warknął Geoffrey. – Wyjechał, by oddawać się święci pańscy wiedzą czemu, podczas gdy moja córka z godziny na godzinę staje się coraz starsza.

– Jej miejsce jest tutaj – nalegał Rhys.

– W jakiej roli? Możnej ciotki bandy dzieci Robina, poczętych z każdą, byle nie z nią? Nie wydam jej za drugiego syna, tym bardziej za trzeciego czy czwartego. Dostanie dziedzica, jest zaś oczywiste, że twój nie wykazuje zainteresowania!

– Gdybyś zechciał dać tej sprawie nieco dojrzeć…

– Ona musi wyjść za mąż, na mnie zaś spoczywa obowiązek znalezienia kawalera, który ją zechce.

– Niejeden rad by ją wziął – odparował gniewnie Rhys. – Gdybyś tylko spróbował dostrzec więcej, niźli…

– Niźli kogo? Kaleką dziewczynę skąpej urody, której młodość przemija z każdym dniem…?

Wypowiedź Geoffreya coś raptownie przerwało. Anne podejrzewała, że to Rhys przyłożył pięścią w usta jej ojca, jako że jej uszu dobiegł przytłumiony hałas, potem zaś liczne padające z obu stron przekleństwa. Roztrzaskiwane meble gromko protestowały. Nie ulegało wątpliwości, że takie nieokrzesane zachowanie sprowadzi tu wkrótce panią na Artane, Anne zaś nie zniosłaby teraz spotkania z Gwen.

Odwróciła się i umknęła z powrotem korytarzem najszybciej, jak mogła. Z chęcią pospacerowałaby brzegiem morza, dopóki jej serce by się nie uspokoiło. Niestety, po niedawnych trudach podróży taka wyprawa przekraczała jej możliwości, zatem Anne ruszyła ku blankom. Wspinaczka na szczyt donżonu będzie dostatecznie wyczerpująca.

Nikt jej nie zatrzymywał, kiedy powoli pokonywała stopnie, nikt też nie bronił jej wstępu na mury. Posuwała się wolno wzdłuż parapetu, przytrzymując się kamienia. Jej zmysł równowagi nie spisywał się najlepiej na ziemi; przebywanie tak wysoko nad poziomem gruntu przyprawiało Anne o dreszcze. Mimo wszystko było to jednak mniej dotkliwe, niż wysłuchiwanie tam, na dole, jak inni dyskutują na jej temat, więc znosiła dzielnie tę niewygodę.

Przystanęła w upatrzonym miejscu i zwróciła się ku morzu. Wiatr zdmuchnął jej włosy z twarzy z powrotem na plecy. Poczuła, jak smaga ją po policzkach. Dopiero wówczas uzmysłowiła sobie, że są mokre od łez. Nie chciała płakać. Naprawdę, nie było nad czym. Rozumiała, że ojciec nie zamierzał być okrutny. Troska o nią ścierała się w Geoffreyu z pragnieniem ujrzenia swoich włości w rękach godnego zięcia. Jednak wysłuchiwanie, jak inni tak otwarcie rozprawiają o jej defektach, nie należało do rzeczy przyjemnych.