Artane, Anglia
Wczesna wiosna roku 1227

 – Co ty tutaj robisz?
Amanda de Piaget spojrzała na nóż, który trzymała w ręce, i rzuciła przekleństwo. Niech to diabli, czy dama nie może się czasem uciec do drobnego podstępu, nie narażając się na takie niepożądane najścia? Zmitrężyła niemal godzinę pod drzwiami zbrojowni, starając się nie zwracać na siebie uwagi, póki nie nabrała pewności, że w środku nikogo nie ma. Nikogo, kto mógłby pospieszyć i donieść jej ojcu, że Amanda przebywa w niedozwolonym miejscu.
Kiedy nadarzyła się okazja, bez wahania przystąpiła do intensywnych poszukiwań w dostępnym arsenale. Właśnie wpadła jej w ręce doskonała broń, gdy usłyszała nieprzyjemny głos najstarszego brata. Wzięła głęboki oddech i odwróciła się do Robina z najniewinniejszym spojrzeniem, na jakie było ją stać.
 – Nic – odrzekła, chowając klingę za plecami. – A co ty tutaj robisz?
 – Przyszedłem zobaczyć, czy nie znalazłby się jakiś sztylet.
 – Do czego?
Robin zamrugał.
 – Potrzebuję jednego.
 – A gdzie jest twój dawny sztylet?
 – Czy nie można mieć dwóch?
 – To dla mnie marnotrawstwo – rzuciła Amanda z powątpiewaniem.
Robin podrapał się w głowę, jakby właśnie zastanowiło go marnotrawstwo przyszłego lorda Artane, który miałby posługiwać się więcej niż jednym sztyletem.
 – Nie masz czym się zająć? – naciskała Amanda. – Nie wzywają cię żadne obowiązki w donżonie?
Niezawodnym sposobem, by zdekoncentrować Robina, było żądanie odpowiedzi na pytania, które nie wymagają głębszego namysłu. Zwykle wprawiało to jej brata w zakłopotanie.
Wahał się chwilę, potem zmarszczył brwi.
 – Mam zajęcie tutaj – oznajmił w końcu. – Zamierzam poszukać sztyletu. Nie rozumiem jednak, co ty masz nadzieję tu znaleźć.
Amanda pozbierała myśli. Obawiała się, że brat zrobi się podejrzliwy i wyśledzi jej knowania, ale z drugiej strony, mógłby jej pomóc i wybrać dla niej lepszą broń. Czyż nie był to dostateczny powód, by okazać odrobinę uczciwości? Niedbałym ruchem wyciągnęła zza pleców sztylet, jakby nie można było na nią liczyć, że dokładnie wyjaśni, skąd się tam wziął.
 – A co sądzisz o tym? – spytała. – Nadawałby się?
Robin wytężył wzrok.
 – Przydałby mi się, jak najbardziej.
 – Ależ nie tobie, półgłówku, tylko mnie!
Zmrużył oczy.
 – A po co, na wszystkich świętych, tobie sztylet?
 – Żeby wbić go w ciebie, kiedy mnie zbytnio zirytujesz – odcięła się. – A do czegóż by innego?
Robin sprawiał wrażenie, jakby już miał zripostować złośliwą uwagę, lecz Amanda dostrzegła, że wziął głęboki oddech, wypuścił powietrze, a potem przetrawił słowa, zanim starannie dobrał te, które ostatecznie z siebie wyrzucił.
 – Do czego jest ci potrzebny? – zapytał spokojnie.
 – Żeby się bronić.
Robin parsknął śmiechem, potem wyciągnął rękę.
 – Pokaż.
Amanda zjeżyła się.
 – O nie, na pewno nie...
 – Jest nieodpowiedni – przerwał jej głośno. – Na takich tęgich zawadiaków jak ci, którzy na ciebie niedawno nastawali, będziesz potrzebować czegoś dłuższego. I ostrzejszego. Pozwól, że zrobię małe rozpoznanie, czym tutaj dysponujemy.
Amandę tak bardzo zaskoczyły słowa brata, że bez oporów pozwoliła sobie odebrać broń. Robin przebiegł wzrokiem po orężu  rozłożonym w arsenale przez płatnerza do wglądu pana i jego ulubionych gwardzistów. Zadumał się, potarł podbródek, odchrząknął raz lub dwa, a potem zdecydował się i podniósł jeden ze sztyletów.
– Ten się nada – powiedział, podrzucając broń w powietrzu i zręcznie łapiąc dwoma palcami za ostrze. – Widzisz, jak jest doskonale wyważony? Dobry do dźgnięcia w górę, kiedy wywiąże się zaciekła walka z bliska.
– I jaki piękny klejnot w rękojeści – dodała Amanda.
Prychnięcie brata prawie zamknęło dziewczynie usta.
– Na wszystkich świętych, Amando...
– Stroję sobie żarty, Robinie! – wykrzyknęła. Zabrała mu sztylet. – Jestem pewna, że pomoże mi w nocy w ciemnych zaułkach, gdzie będą na mnie czatować jacyś mężczyźni.
– Czyżby któryś tego próbował? – Oczy Robina wyraźnie pociemniały.
– Udaje mi się ich przepędzić, zanim wyrządzą mi krzywdę – zapewniła brata.
– Bez wątpienia. Lecz po cóż ci sztylet, skoro potrafisz wygarbować skórę swoim kąśliwym językiem?
Spojrzała na niego zdumiona. A po chwili mimowolne, zupełnie niepożądane łzy napłynęły jej do oczu. Wściekle zamrugała. Przeklęty Robin, bezduszny gbur...
Jednak mimo przekonania Amandy o bezgranicznej tępocie brata Robin przewrócił oczami i zaczął przepraszać. Szybko znalazł dla siebie sztylet w pochwie, który wsunął za cholewę buta, a następnie wziął siostrę za ramię i pociągnął w stronę drzwi.
– Jesteś mniej nieznośna, niżbym sądził – przyznał szorstko. – I każdy mężczyzna miałby szczęście, gdyby mógł cię nazwać swoją.
– Gdyby mógł nazwać moje złoto swoim – poprawiła brata z goryczą.
– Mężczyźni to głupcy, siostro. Ty potrzebujesz kogoś z własnym majątkiem, kto nie będzie pożądał twojego bogactwa.
– Upłynęły już cztery lata, Robinie, i wciąż przewija się ten korowód kandydatów, a ja nie spotkałam żadnego zalotnika, który by się tu pojawił tylko ze względu na moją osobę.
– Cztery? – powtórzył. – A mnie zdawało się, że to już niemal cztery dziesiątki! – Rzucił jej spojrzenie z ukosa. – Być może można by ci wybaczyć ten cięty język, gdyby wziąć pod uwagę to, co musisz znosić.
– Być może – zgodziła się Amanda, ale tak naprawdę cięty język był jej najmniejszym zmartwieniem. Martwiło ją, że przez ostatnie kilka lat przyglądała się wielu mężczyznom i nie spotkała ani jednego, który by się jej spodobał. Lecz jak miała któregokolwiek z nich wybrać, skoro wyraźnie widziała, że każdy z konkurentów miał przed oczami jedno: wizję siebie samego wyjeżdżającego z zamku z workami złota pobrzękującego przy strzemionach.
A teraz ojciec ponaglał ją, by, nim skończy się lato, podjęła wreszcie jakąś decyzję.
– Znajdziemy ci kogoś, kto będzie ciebie wart – pocieszał Amandę Robin, obejmując ją ramieniem w rzadkim geście przyjaźni. – A dopóki nie pojawi się w bramie zamku, nauczę cię paru przydatnych sztuczek, na wypadek gdyby przyszło ci stanąć z kimś w szranki.