wydawnictwo bis - księgarnia


Cena:	22.00

do koszyka

Krasnoludki

Autor: Melania Kapelusz
Ilustrator: Ewa Poklewska-Koziełło

ISBN 978-83-7551-006-5
format: 20,5 cm x 19,5 cm
stron 84
wydanie 1
oprawa: twarda
data wydania 25.10.2007

13 krasnoludków? Tylko w książce Melanii Kapelusz „Krasnoludki”! Chociaż mieszkają pod jednym dachem z małą Adą, jej rodzicami i psem Paskiem, nikt z rodziny nie wie o ich istnieniu, ani o tym, że czasami huśtają się na sznurówce taty, bawią się w chowanego, opowiadają sobie historie o potworach, gwiżdżą, skaczą, wspinają się po meblach i chętnie oglądają telewizję i słuchają bajek na dobranoc. Bo jak wiadomo, bardzo trudno jest zobaczyć krasnoludka. To najzabawniejsza, najpogodniejsza i najbardziej zgrana krasnoludkowa paczka przyjaciół, jaką można spotkać w bajkach (i mieszkaniach). Patroni medialni: Teatr GROTESKA www.groteska.pl , Portal Księgarski www.ksiazka.net.pl, Miasto Dzieci www.miastodzieci.pl, Magazyn dla dzieci ŚWIERSZCZYK www.swierszczyk.pl

Rysunek:

Średnia ocena czytelników:

Opinie o produkcie(0)

Fragment

Mały zdyszany krasnoludek siedział na podłodze w kuchni i rozcierał obolałe kolano. - Boli, boli, boli – powtarzał cichutko pod nosem. – Ojojoj. Wszystkie krasnoludki są małe, ale ten był mały nawet jak na krasnoludka. Biegł jak zwykle szybko i nie zauważył leżącej na podłodze zapałki. Potknął się o nią i przewrócił. Nie mógł liczyć na żadną pomoc, bo wszyscy jego bracia siedzieli w pokoju pod łóżkiem i wpatrywali się w telewizor. Na łóżku leżała Ada i oglądała dobranockę. Ada nie miała pojęcia, że w domu oprócz niej, rodziców i psa Paska mieszka ktoś jeszcze. Pewnie dlatego, że naprawdę bardzo trudno jest zobaczyć krasnoludka. Krasnoludkom, które przepadają za dobranocką tak samo jak małe dziewczynki, nie przyszło do głowy, że najmniejszy z nich siedzi teraz sam i rozciera kolano. - Oli, oli, oli – dobiegło zza drzwi. – Ojojoj. - Słyszycie? – zniecierpliwił się Tolek. - Ktoś nam przeszkadza oglądać bajkę! Wstał i przeliczył wszystkie krasnoludki pod łóżkiem: - Raz – zaczął jak zawsze od siebie - dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć, jedenaście, dwanaście. Wszystko było jasne. - Jednego brakuje – zawyrokował. – Schował się, żeby nam przeszkadzać. Ach, gdybym wiedział, gdzie on jest, to bym mu pokazał. - Cicho bądź – odezwał się Stefan. – Przez ciebie nic nie słychać. - Nie przeze mnie – upierał się Tolek – a przez… Jak na zawołanie z sąsiedniego pomieszczenia dobiegło: - Oli, oli, oli. - Wszyscy się uspokójcie – tupnął nogą Lucek. - Natychmiast. - To ty bądź cicho! – wrzasnął Krokus. Po chwili nie było już słychać „oli, oli, oli”, bo krasnoludki zaczęły się przekrzykiwać, a następnie okładać piąstkami. Kotłowały się w tak zawrotnym tempie, że nie widać było ani czerwonych czapek, ani butów z zawiniętymi do góry czubkami, a jedynie kolorową kulę przetaczającą się pod łóżkiem. Kiedy opadły z sił i spojrzały w stronę telewizora, okazało się, że… - Przez was skończyła się bajka! – Placek mało się nie rozpłakał. - Nie przeze mnie - upierał się Tolek. W tym momencie zza drzwi dobiegło „boli, boli, boli” i dopiero teraz krasnoludki zrozumiały, o co chodzi. - To na pewno Mały, znów na coś wpadł – zawołały chórem i pobiegły pędem do kuchni, przeciskając się przez szparę pod drzwiami. - I co, bardzo boli? – wydyszał Tolek, który pierwszy dopadł do brata. - Już nie – wychlipał Mały. – Właśnie przestało.

Klienci którzy kupowali ten produkt kupili rownież: