wydawnictwo bis - księgarnia


Cena:	13.00

do koszyka

TROJE Z PROSTOKWASZYNA

Autor: Eduard Uspienski
Ilustrator: Marcin Piwowarski

ISBN 978-83-7551-005-8
format: 16,8 x 24,0 cm
stron 152
wydanie 1
przeklad: Danuta Blank
oprawa: twarda
data wydania 03-12-2007

Rezolutny i zaradny chłopczyk, nazywany przez najbliższych wujaszkiem Fiodorem, bardzo chciał mieć jakieś zwierzątko. Kiedy pewnego dnia spotkał gadającego kota, a rodzice nie zgodzili się, by go zatrzymał w domu, chłopiec postanowił znaleźć takie miejsce na ziemi, gdzie mógłby spełnić swoje marzenia. Wyruszył więc na wieś, gdzie razem z kotem (kochającym morskie podróże), gadającym psem-fotoamatorem, śpiewającą krową i traktorem napędzanym smakołykami, żył sobie wesoło i przyjemnie. Ale pewnego dnia zaczął tęsknić za rodzicami, którzy – o czym nie wiedział – w tym samym czasie wyruszyli na jego poszukiwanie.

To opowieść pełna niepowtarzalnego, nieco surrealistycznego humoru, bajkowej atmosfery, ciepła i świata zbudowanego z dziecięcej wyobraźni. Autorem książki jest twórca „Przygód Kiwaczka”, doskonale znanych także polskim czytelnikom.

Patroni medialni: Teatr GROTESKA www.groteska.pl , Miasto Dzieci www.miastodzieci.pl

Średnia ocena czytelników:

Opinie o produkcie(1)

Fragment

Krowa Mruczka, którą kupił kot, była głupiutka i rozpieszczona. Ale za to dawała sporo mleka. Tak dużo, że z każdym dniem przybywało go coraz więcej i więcej. Wszystkie wiadra w domku były wypełnione mlekiem. I wszystkie słoiki. Mleko było nawet w akwarium. Pływały sobie w nim rybki. Pewnego razu wujaszek Fiodor obudził się, patrzy, a w umywalce nie ma wody, tylko zsiadłe mleko. Wujaszek Fiodor zawołał kota i powiedział: – Coś ty narobił? Jak mam się teraz umyć? Kot odpowiedział z ponurą miną: – Myć się można w rzeczce. – Tak? A zimą to jak? Też w rzeczce? – A zimą to wcale się nie trzeba myć. Wszędzie dookoła leży śnieg i człowiek nie ma się jak wybrudzić. A tak swoją drogą to niektórzy myją się językiem. – Niektórzy to nawet myszy jedzą – powiedział wujaszek Fiodor. – Żeby mi tego zsiadłego mleka nie było w umywalce! Kot zastanowił się przez chwilę i powiedział: – Zgoda. Sprawię sobie cielątko. Niech pije to mleko. A w porze obiadowej kolejne nowości. Znów związane z Mruczką. Nie wiadomo dlaczego przyszła z pastwiska na tylnych nogach. W pysku trzymała kwiatek. Szła tak sobie, wziąwszy się pod boki i śpiewała: Pamiętam, jak byłam jeszcze młodziutka, Nasze wojsko na wyprawę szło... Z tym że nie potrafiła tego wymówić, więc wyszło jej tak: Mu–mu–mu mu–mu mu–mu–mu–mu mu–mu, Mu–mu mu–mu–mu mu–mu mu–mu–mu–mu... A nad jej głową niczym czapka wisiała chmurka. Szarik zapytał: – Z czego ona się tak cieszy? Może ma jakieś święto albo co? – Jakie znów święto? – zapytał wujaszek Fiodor. – Może ma urodziny. Albo Dzień Kefiru. A może krowi Nowy Rok. – A co ma tu do rzeczy Nowy Rok? – spytał Marynarz. – Objadła się po prostu szaleju albo chmielu. A krowa na to jak się nie rozpędzi – jak nie walnie głową w ścianę – bam! Ledwo zdołali ją zapędzić do szopy. Marynarz poszedł ją wydoić. Po pięciu minutach wyszedł. I coś było z nim nie tak. Z przodu miał nałożoną jak fartuch swoją marynarską koszulkę, na głowie zaś miał wciśniętą niczym kask dojarkę! I przy tym podśpiewywał sobie coś bez sensu: Jestem sobie marynarzem, I wędruje po przestworzach, Dzień po dniu, Z fali na falę! Najwyraźniej posmakował wesołego mleka. Szarik odezwał się do wujaszka Fiodora: – Najpierw zwariowała nam krowa, a teraz kot oszalał. Trzeba wezwać karetkę pogotowia. – Poczekajmy jeszcze trochę – powiedział wujaszek Fiodor. – Może sami jakoś dojdą do siebie. Ale jakie tam do siebie! Mruczka zaczęła muczeć w oborze polonez Ogińskiego: Mu–mu–mumu–mu mu–mu–mu Mu–mu mu–mu mu–mu! A kot zaciągał coś kompletnie bez sensu: Żyły sobie u babuni Dwie wesołe gęsi: Jedna szara, Druga biała – Piotruś i Marysia! – i też głową w ścianę – buch! W tym momencie już nawet wujaszek Fiodor się zmartwił: – Masz tu, Szarik, dwa grosze. Biegnij zadzwonić z automatu telefonicznego po pogotowie. Szarik pobiegł, a kot i krowa zaczęli powoli dochodzić do siebie. Przestali śpiewać i muczeć. Kot chwycił się za głowę i powiedział: – Niezłe mleko daje ta nasza krowa! Powinno się z niego robić karmel i podrzucać wrogom na wojnie. Żeby oszaleli i powyłazili z okopów. Wtem spostrzegli, że zbliża się do nich listonosz Piecuś. Cały szczęśliwy i z rumieńcami na twarzy. – Spójrzcie, jakie ogłoszenie przeczytałem w gazecie. O pewnym chłopcu. Z przodu ma brązowe włosy na sztorc, jakby go krowa liznęła. Wzrost – metr dwadzieścia. – No i co z tego? – powiedział kot. – Mało to na świecie takich chłopców! – Może i niemało – odpowiedział listonosz – tylko że ten chłopiec uciekł z domu. I rodzice się o niego martwią. I nawet nagrodę obiecali dla tego, kto go znajdzie. Może rower dadzą. A rower jest mi strasznie potrzebny, żeby móc pocztę rozwozić. Nawet miarę ze sobą przyniosłem: mam zamiar zmierzyć waszego pana.

Klienci którzy kupowali ten produkt kupili rownież: